Autyzm jako zaburzenie rozwojowe

Autyzm

Autyzm to zaburzenie posiadające związek ze zmianami w strukturze nerwowej mózgu. Określenie „autyzm” w odniesieniu do zaburzenia występującego u dzieci został wprowadzony w 1943 r. przez Leo Kamiera ze szpitala Johna Hapkinsa w Baltimore w Stanach Zjednoczonych. Kanner na podstawie obserwacji grupy 11 dzieci u których występowały zaburzenia zaobserwował wzorzec specyficznych zachowań i określił ich mianem autyzmu wczesnodziecięcego od greckiego słowa „autos” (sam). Zauważył za wspólną, nietypową cechę tych dzieci było unikanie kontaktów z innymi dziećmi, izolowanie się, zamykanie się w własnym świecie.

Drugim pionierem w zakresie autyzmu był Asperger Wiedeń. Jego publikacje z 1944 r, również zawierały szczegółowe opisy przypadków zaburzeń oraz pierwsze próby teoretycznego ich wyjaśnienia. Obaj autorzy uważali, że specyficzne problemy są konsekwencją wynikającą z podstawowej biologicznej anatomii występującej od urodzenia. Obaj badacze podkreślali osobliwy charakter anomalii komunikowania się i trudności w adaptacji społecznej u dzieci z autyzmem. Zwracali także uwagę, że niektóre z tych dzieci były bardzo zdolne w wybranych dziedzinach i ładne fizyczne.

Behawioralne kryteria diagnozowania autyzmu

Obecnie w wyniku międzynarodowej współpracy eksperci ustalili określone behawioralnie kryteria diagnozowania autyzmu szczegółowy i aktualny zestaw kryteriów opisano w „Podręczniku Diagnostycznym i Statystycznym Zaburzeń Psychicznych” (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders DSM) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (2000). Obecnie przy diagnozowaniu autyzmu stosuje się kryteria. Które muszą występować łącznie i od wczesnego dzieciństwa.

• Jakościowe zaburzenia interakcji społecznych w porównywaniu z ogólnym  poziomem rozwoju. Oznaki behawioralne polegają na słabym posługiwaniu się kontaktem wzrokowym i gestykulacją oraz braku relacji osobistych.
• Jakościowe zaburzenia komunikacji werbalnej i niewerbalnej w porównywaniu z ogólnym  poziomem rozwoju. Oznaki behawioralne polegają na opóźnionym przyswajaniu języka lub na całkowitym braku mowy oraz braku zróżnicowanych, spontanicznych zabaw w udawanie.
• Znacząco ograniczony repertuar aktywności i zainteresowań właściwych dla danego poziomu rozwoju. Oznaki behawioralne polegają na powtarzaniu lub stereo typizacji ruchów takich jak machanie rękami lub na nienaturalnie silnych czy też bardzo wąskich zainteresowań.

Tabela 1.1. Specyfika zaburzeń występujących w rozwoju dziecka z autyzmem od urodzenia do powyżej 4 r. ż. (Błeszyński, 2004).

Autyzm określany jest często jako zaburzenia spektralne. Jego objawy i ogólna charakterystyka mogą mieć dużą różnorodność. Autyzm może mieć charakter od lekkiego zaburzenia do bardzo ciężkiego. Historia choroby przebiega u każdego dziecka w indywidualny sposób i nie ma konkretnych reguł określających to zaburzenie.

Przedstawiony został fragment pracy dyplomowej Anny Grabarz - absolwentki studiów podyplomowych - Logopedia